Waarom kerstshopping en diarreekindjes het perfecte team vormen

Kerstmis. Tijd van gevelkerstmannen en Amerikaanse smakeloosheid in helverlichte verkavelingswijken. Kapitalistische koophoogmis geprangd tussen Sinterklaas, talloze koopzondagen en de wintersolden. Tijd van concentratiekampkalkoen en te dure kerstbomen.

Geen vraag om een witte kerst dit jaar. De naar Belgische normen zware winter van 2010 is men nog niet vergeten. En de herfst is twee maand te laat.

Talloze landgenoten zagen hun vertrek naar warmere oorden bijna uitgesteld worden. Want: algemene staking op 22 december. Prettige feesten alvast, ook vanwege de nieuwe regering die in één flukse beweging met uw pensioen gaat lopen.

De Meir in Antwerpen is het winkelepicentrum van de stad. Kers op de taart is er de vernieuwde stadsfeestzaal. Ooit een plek waar men diploma's uitreikte werden en gedanst werd. Nu een zo goed als overbodig winkelcentrum in een van de drukste winkelstraten van het land.

Mensen zoeken er als overladen pakezels gehaast hun weg. De sfeer is 100% gemaakt, de geur die van te warme winkels en luchtverfrisser.

Het winkelaanbod is hier niet uniek, sterker zelfs, je vindt hier net dezelfde winkels als buiten op de Meir. En zowel hier als buiten draaien die winkels met verlies. Want de huur is zo hoog dat er van winst maken geen sprake kan zijn. Aanwezigheid boven alles, spending is a moral duty.

Een halve kilometer verder, op de Groenplaats, is het Music for Life (MFL) circus neergestreken. Mensen doen de gekste dingen om centen te verzamelen. Het is het perfecte antigif voor alweer een jaar van consumentisme, een soort van 21ste eeuwse boetedoening. Liefdadigheid met een streepje voor, want in ruil voor genoeg euro's is er een reële kans op 15 seconden eeuwige roem. Dit jaar brengt de actie een nieuw recordbedrag op: 7 142 716 euro.

Niet ver van de glazen huis, in een zijstraat van de Nationalestraat, wordt er ook aan liefdadigheid gedaan. Zij het op een kleinere schaal en oneindig minder zichtbaar. Verborgen tussen een boeken- en een designwinkel bevindt zich een witte deur die toegang geeft tot de Steenhouwer, een dagopvangcentrum voor daklozen. Hier kan je voor 1.5 euro een warme maaltijd krijgen, je kan er douchen, telefoneren en er komt elke week een dokter langs.

Het opvangtehuis moet het jaarlijks met aanzienlijk minder stellen dan de 7 miljoen die MFL uiteindelijk opbracht. Het doet sommigen de vraag stellen of het niet beter zou zijn eerst iets te doen voor zij die in eigen land uit de boot vallen, voor we veel geld naar verre landen sturen. Alleen lijkt daar niet echt een draagvlak voor te zijn. Misschien is extreme armoede in onze eigen achtertuin te confronterend. En wie zegt dat dat geld goed gebruikt wordt? Zijn dat trouwens geen hopeloze gevallen die daklozen? Legitieme vragen, maar die kunnen ook gesteld worden over de 7 miljoen euro en het project van Music for Life.

Freelancejournaliste Saskia Van Nieuwenhove deed dat. Ze trok naar Nepal, het land waar de opbrengst van MFL dit jaar naartoe gaat. Ze kwam een hele hoop nutteloze projecten, een corrupte regering en naast elkaar werkende NGO's tegen. Het Rode Kruis, dat het project daar coördineert, reageerde op z'n zachtst gezegd gepikeerd op haar artikel. De rest van het mediaveld hield zedig de mond. Kwestie van de feel-good vibe rond Music for Life niet te verpesten.

Ondertussen shoppen we vooral keihard voort. Atos Worldline, dat de elektronische betalingen regelt, meldde dat op vrijdag 23 december er een absoluut record werd gebroken wat betreft bankkaartgebruik. Op de slotdag van Music for Life, werden er meer dan 5 miljoen transacties geregistreerd. Aan een hypothetische 20 euro per aankoop, is dat 100 miljoen euro die werd uitgegeven aan kerstcadeaus. Daartegenover is Music for Life als collectieve schuldafkoop een peulschil.

Fietsen in Brussel is niet onveiliger dan in Vlaanderen

Tenminste, dat beweert Steven Van Garsse, de auteur van dit artikel op Brusselnieuws.be.


Hij haalt een paar goeie punten aan (bv. het feit dat je met de fiets altijd weet hoe laat je aankomt, met de auto is dat niet echt het geval), maar gaat ook een aantal keer de mist in.

Zo zegt hij dat er "jaarlijks in België ongeveer negentig fietsers in het verkeer [sterven], van wie het leeuwendeel in Vlaanderen. In Brussel komt er gemiddeld een fietser per jaar om. Bij de zwaargewonden zijn de verschillen nog opvallender. In Vlaanderen vielen in 2009 meer dan achthonderd zwaargewonde fietsers. In Brussel waren het er veertien"

Alleen vergeet hij hierbij dat er Vlaanderen véél meer fietsers zijn dan in Brussel. Gewoon door de hoofdstad wandelen, bevestigt dat. Hier en daar zie je iemand op een Villo fiets of een pendelaar in fluo outfit en met helm, maar de grote groepen fietsers die je in Antwerpen of Gent ziet passeren zijn in Brussel onbestaande.

Hij zegt ook dat "Fietsen je fit houdt". Ik twijfel niet aan die stelling, maar in als je in Brussel een halfuur door het verkeer hebt gefietst, voel je je alsof je het equivalent van een pakje Marlboro in je longen hebt.

Ik wacht nog steeds op een studie die de kosten van fietsen in de grootstad (longproblemen door fijn stof en andere vervuiling) eens naast de baten zet (een betere conditie).

Ondertussen...

Ondertussen ga ik nu twee weken met de trein van de campus naar het station.

En het moet gezegd, het bevalt me wel. Het is gezonder in elk geval.

Want alle veiligheidsproblemen daar gelaten (zie ook dit artikel op Brusselnieuws.be), was het vooral de luchtvervuiling die me deed twijfelen aan aan mijn onderneming.

Al die auto's die hun dieselroet bijna rechtstreeks mijn longen inbliezen en vooral de smaak van roet op je tong...Antwerpen zal niet veel beter scoren op het vlak van luchtkwaliteit, maar daar heb je als je op je bestemming bent niet het gevoel net een sigaar te hebben gerookt.

Een voorlopig einde van de fietsexploten?

Vorige week donderdag is mijn mooie groene Norta-Ashford fiets gestolen aan het station van Brussel-Zuid. Foetsjie, weg, van het slot en de helm die er aanhing was er geen spoor.

En zo begint de zoektocht naar een fiets opnieuw. Een lelijke deze keer. Roze ofzo.

La capitale II

Tien minuten vertraging, dat is het verschil tussen een redelijk drukke ochtendspits en de totale verkeershel. Op die tijd verdubbelt plots het aantal auto's, de zenuwachtigheid neemt toe, voorrangsregels worden genegeerd. Brussel is geen fietsstad. Dat merk je aan het feit dat niemand plaats laat tussen zijn auto en de stoep/geparkeerde auto, zodat een fluo gehelmde fietser misschien eventueel doorkan. Die moet zijn heil dan zoeken op het voetpad, of links van de aanschuivende file. Waar de 'chauffards' hem/haar niet verwachten. Met gefoeter en gescheld tot gevolg.

Eh connard, qu'est-ce que tu fous là?!

Je vraagt je ook af hoe gezond dat bergop fietsen in BXL is. Je komt het station uit en van aan het zuidstation tot aan de Louisatunnel is het bergop. Hartslag ergens boven de 160. Diepe teugen adem. De automotoren doen hetzelfde. Hoge toerenaantallen, starten, stoppen, optrekken op een helling van 15°. Extra roet, tot diep in je longen.

Bijna-aanrijdingen: 2
Scheldpartijen: 1

BXL à Vélo - deel 1

Fietsers in Brussel, ze zijn zeldzaam. Af en toe zie je er eentje, puffend richting het justitiepaleis omhoog peddelend, of langs de Brigitinnes naar beneden vliegend. In Brussel is meestal of omhoog of omlaag, slechts zelden is het plat...

Sinds enkele dagen ben ik een van hen. Met helm en fluohesje, want het verkeer in Brussel is niet om te lachen. Voorrang van rechts geldt hier altijd en voor iedereen. In Antwerpen en de rest van Vlaanderen is er bij een voorrangsituatie altijd een beetje twijfel, voorang geven of niet? Concreet resulteert dat dan in alle betrokken partijen die vertragen en degene met het meeste lef die doorrijdt.

Niet zo in Brussel, wie van rechts komt, rijdt door. Dat jij fietser bent, maakt daarbij geen ene moer uit. In andere Vlaamse steden veegt een aanzienlijk deel van de fietsers z'n collectieve broek aan het verkeersreglement. Als je dat in Brussel probeert, ga je geen dag mee.

Anderzijds heb je in die andere steden wel iets dat ze in de hoofdstad niet hebben: fietspaden. In Brussel zie je hier en daar een zwartgereden fiets op de weg geverfd staan en heel af en toe zijn er fietssuggestiestroken, maar die geven je geen rechten als fietser. En niet zelden komt zo'n strook uit in het midden van een boulevard en om je daar op te dringen moet je echt sterk in je schoenen staan. Niet voor toeristen en studenten dus.

Aantal bijna-aanrijdingen: 1

Aantal scheldpartijen: 1